“Toen mijn haar begon uit te vallen door chemo, moest alles eraf. Anders krijg je een soort vogelnest.”
Voor elk kind de beste toekomst. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar voor sommige kinderen is dat niet zo gewoon. Zij zijn ziek, soms ernstig ziek en hun toekomst dreigt niet zo te lopen als ze zelf hadden bedacht. Of zoals de ouders dat voor hen hadden gewild. Waardoor een morgen plotseling geen zekerheid meer is.

“Voor mijn voeding heb ik een infuuslijn, ik heb geen darmen meer. Na mijn geboorte is alles eruit gehaald, omdat voedingsstoffen niet werden opgenomen en er wel vocht in mijn darmen bleef zitten. Dat is niet best en daardoor kreeg ik ontstekingen. Ik mag wel alles eten, maar het komt er dus direct weer uit. De pompjes voor mijn voeding heb ik al vanaf mijn geboorte. En toen ik vijf was, kwam ik in een rolstoel terecht. De dagelijkse verzorging is een heel gedoe, dat kost wel anderhalf uur.”
“Toen mijn haar begon uit te vallen door chemo, moest alles eraf. Anders krijg je een soort vogelnest.”

De fotografie van het indrukwekkende boek is verzorgd door de talentvolle fotograaf Veere Kuit, zelf een voormalig patiënt van het Emma Kinderziekenhuis, en daardoor de uitgelezen persoon om de patiënten te portretteren.
“Tijdens mijn behandeling in het Emma Kinderziekenhuis heb ik veel jonge, sterke mensen ontmoet. Ik ben steeds meer onder de indruk geraakt van de kracht van zieke kinderen. Want ze zijn niet alleen patiënt, maar een volwaardig individu met behoeftes en dromen. Niemand kan hun behoeftes beter verwoorden dan zijzelf,” aldus Veere.
Ik ben steeds meer onder de indruk geraakt van de kracht van zieke kinderen. Op de portretten zie je de jongeren van het Emma zoals ik ze zie: als sterke en moedige jonge mensen.”

Morgen is vandaag