Marja Witteman (1960) werkte haar hele leven in kinderzorg waarvan dertig jaar in het Emma Kinderziekenhuis. De afgelopen vijf jaar werkte ze als familieondersteuner op de Intensive Care.

“Mijn vriend en ik zijn met zijn tweeën. Dan is het met de nalatenschap minder vanzelfsprekend geregeld. Vrienden en vriendinnen zeggen: ‘Mijn huis is zoveel waard, dat is fijn voor mijn kinderen straks’. Zo kunnen wij natuurlijk niet denken. Een paar jaar geleden hebben we een testament opgemaakt, maar dat voelt inmiddels verouderd. Het is tijd om het opnieuw te regelen. Want als er iets met ons gebeurt, moet het voor iedereen duidelijk zijn waar ons geld naartoe gaat.

Mijn vriend en ik zijn allebei een paar goede doelen aan het uitzoeken waar we een groot deel van ons vermogen aan nalaten. Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis is één van de doelen die we hebben uitgekozen. Dat is een ANBI-goed doel en vrijwel alles wat we nalaten komt ook daadwerkelijk bij de stichting terecht. Trouwens, mijn ouders hadden goede doelen in hun testament opgenomen.

Zelf heb ik dertig jaar in het kinderziekenhuis gewerkt. We kunnen zoveel leren van kinderen: hun onschuld, de dingen die ze zeggen en voelen. Alle kinderen daar werden ook een beetje mijn kinderen. Wat ik in al die jaren in het ziekenhuis werken weleens lastig vond, is dat je soms zo moest zoeken naar geld. Zo wilde ik ooit een klein babybadje aanschaffen voor de Intensive Care. Dat moest dan eerst op een lijst, en dan officieel aangevraagd worden. Daar ging veel tijd overheen. Ik dacht vaak: had ik nu maar gewoon een potje geld om meteen iets te kunnen doen. Deze ervaring speelt zeker mee waarom ik een deel speciaal aan de Intensive Care wil nalaten.

Het is zwaar voor ouders om in het ziekenhuis te zijn met hun kind. Gelukkig worden heel veel kinderen beter. Steun Emma zorgt voor wat meer licht, hoop en steun voor ouders en kinderen: de stichting geeft net dat beetje extra budget dat het ziekenhuis niet heeft. Zo worden er bijvoorbeeld hand- en voetafdrukjes gemaakt van baby’s die net overleden zijn. Ik heb gezien hoe waardevol dat is voor de ouders die toch al zo weinig herinneringen hebben kunnen maken met hun kindje. De gezichten van sommige vaders en moeders staan mij nog bij. Ook aan de nieuwe Intensive Care heeft Steun Emma een bijdrage geleverd. Voorheen lagen alle kinderen op één grote zaal. Moest er een kindje gereanimeerd worden, ging er een gordijn dicht. Je hoorde alles en dat gaf stress. Nu heeft iedere familie een eigen kamer.

Ik weet gewoon dat het geld dat wij nalaten goed terechtkomt. Dat het gebruikt wordt om het leven van een kind in het ziekenhuis iets comfortabeler te maken. En daarbij natuurlijk ook het leven van de ouders, de omgeving, de afdeling. Ons geld wordt straks echt zinvol besteed. Ik ben er nog nooit ergens zo stellig over geweest. Anders gezegd: ik zorg dóór. En dat voelt goed.”