Kathy Lansford kwam in de jaren zeventig als Amerikaanse onverwacht in het Emma Kinderziekenhuis terecht, nadat ze tijdens haar reis door Europa zes weken te vroeg moest bevallen van haar tweeling. De liefdevolle zorg die zij en haar zoons daar ontvingen, maakte diepe indruk. Jaren later besloot zij iets terug te doen: eerst met een grote donatie aan de afdeling Neonatologie en inmiddels ook door Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis op te nemen in haar testament.

“In de jaren ‘70 ben ik in Amsterdam zes weken te vroeg bevallen van een tweeling. Door complicaties moesten ze opgenomen worden. Als Amerikaanse op doorreis had ik geen geldige verzekering en geld had ik ook niet. In het Emma Kinderziekenhuis werd er met ontzettend veel liefde voor mijn zoons gezorgd. Een rekening voor de intensieve neonatale zorg heb ik nooit gekregen.

Elke keer als ik hun geboorteverhaal vertelde, zei ik: ‘Als ik ooit geld heb, betaal ik die ‘schuld’ terug’. Die ‘schuld’ ging veel verder dan het financiële aspect. Ik heb mijn leven lang als ambtenaar gewerkt en dacht dat ik nooit een groot bedrag zou kunnen doneren. Maar toen erfde ik geld van mijn stiefvader. Het Emma Kinderziekenhuis was het eerste goede doel waar ik aan dacht. Het moest zo zijn dat er op dat moment een campagne van Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis liep om geld op te halen voor de nieuwe afdeling Neonatologie. Maar toen zat ik met de vraag: hoe geef ik Amerikaanse dollars aan een Nederlands ziekenhuis zonder ontzettend veel belasting te betalen? Ik kwam er niet uit. De stichting deed onderzoek en maakten het doneren makkelijk.

Voor de opening van die afdeling, vijf jaar geleden, ben ik met één van mijn zoons over komen vliegen. Wat ik zag in het kinderziekenhuis raakte me enorm: het ging niet om ziek zijn, maar om leven. Hier worden kinderen omringd door vrolijkheid. Het ziekenhuis is voor hen geen enge, geïsoleerde plek maar een van blijdschap. In een omgeving van warmte en liefde, werkt zorg beter. Daar ben ik van overtuigd. Pijn wordt minder, en de vreugde en het samen zijn nemen ze mee voor de rest van hun leven. Vooral dat samenzijn is in mijn ervaring essentieel. En dat maakt Steun Emma mogelijk.

Mijn zoons hebben slim belegd en op die manier het geld van mijn stiefvader in waarde laten stijgen. Daarom kan ik de stichting in mijn testament opnemen. Ik ben dankbaar dat ik het grootste gedeelte na aan een doel waarvan ik weet dat het het leven van kinderen positief kan beïnvloeden. Het hebben van een testament is belangrijk. Als je het niet goed hebt geregeld, zorgt dat voor gedoe. Wetende dat het helder is, geeft mij rust. Mijn zoons weten waar ze aan toe zijn en worden na mijn dood niet belast met moeilijke beslissingen.

Zonder de zorg in het Emma Kinderziekenhuis waren mijn zoons niet als nummer één en twee van hun klas afgestudeerd. Dan hadden ze geen volledige beurs gekregen en hun kinderen ook weer alle mogelijke kansen kunnen geven. Dat betekent dat de goede zorg van het ziekenhuis voor drie generaties gezorgd heeft. Dat maakt het werk van de stichting zo waardevol.

Ik geloof in geven zonder iets terug te verwachten. Vrijgevige hulp aan mensen die het kunnen gebruiken. Dat heb ik geprobeerd om door te geven aan mijn kinderen. Geven creëert een keten van liefde. En van die keten mag ik onderdeel zijn.”