Johnny de Mol zet zich graag in voor anderen. Dat blijkt wel uit de programma’s die hij maakt en presenteert. Als het aan hem ligt moeten we liever voor elkaar zijn en beter voor elkaar zorgen. En dat maakt hem dé perfecte vriend van het Emma Kinderziekenhuis.

Als presentator, programmamaker, acteur, zanger, dj en ondernemer, kent Johnny het Nederlandse mediawereldje als geen ander. Hij begon zijn carrière al op jonge leeftijd. Johnny’s eerste aanraking met het Emma Kinderziekenhuis dateert alweer van een tijd geleden. “Dat was min of meer via mijn moeder Willeke Alberti. Zij hielp het ziekenhuis en Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis af en toe en dat vond ik heel bijzonder. Later hebben wij nog samen opgetreden en daarmee een mooi bedrag voor het Emma opgehaald. Dat was heel bijzonder en fijn om te doen. Daarna werd aan mij gevraagd of ik zo nu en dan iets voor de stichting kon betekenen en dat wilde ik natuurlijk maar al te graag. Helpen bij een gala, veiling of bijvoorbeeld met speciale acties. Ook heb ik weleens opnames gemaakt voor Emma TV, echt heel bijzonder en leuk om te doen.”

Johnny merkte al snel dat een klein gebaar veel impact kan maken. “Je raakt in gesprek met de kinderen die in het ziekenhuis liggen. Maar ook met ouders. En ik merkte al meteen dat een beetje tijd doorbrengen met elkaar, of een extra beetje aandacht schenken aan iemand, écht een verschil kan maken. Dat is tegelijkertijd ook wel een beetje mijn motto geworden waar ik voor pleit: we moeten wat meer omkijken naar onze meest kwetsbare medemensen. En vaak hoeft dat niet meteen met veel geld of materiële zaken te maken te hebben.”

Iets terugdoen voor je medemens is iets wat wel uit jezelf moet komen, weet Johnny. “Je moet het in eerste instantie zelf willen, er is geen opleiding voor ‘menselijkheid’ of ‘menslievendheid’. Een gesprekje met iemand aanknopen die even in de put zit, enkele vragen stellen en een luisterend oor bieden kan ontzettend veel betekenen en impact hebben, zo weet ik inmiddels. En ik heb het voor mijzelf ook altijd als heel leerzaam ervaren. Wat ik zelf erg bijzonder vind, is dat je soms, zelfs zonder dat je het doorhebt, een band met iemand opbouwt. En vooral de zogenaamde ‘follow-up’ vind ik heel mooi. Dat je in het Emma kennis hebt gemaakt met een kind of ouder en hem of haar een paar weken later eens een berichtje stuurt om te vragen hoe het gaat. Schitterend om te doen.”

Johnny kijkt bovendien erg op tegen de kinderen in het Emma Kinderziekenhuis. “De mate van dapperheid van kinderen verbaast mij elke keer weer. Ik heb inmiddels met vrij veel kinderen kennisgemaakt, waarvan sommigen echt zeer ernstig ziek zijn. Maar ik heb al zo vaak gehoord dat de rollen in hun gezin bijna omgedraaid zijn. Dat de ouders en broertjes en zusjes zeggen: ‘hij of zij sleept ons soms echt door de zware tijden heen’. Kinderen zo krachtig en soms ook zo heerlijk onbevreesd, dat je denkt: waar halen ze het vandaan! Heel inspirerend is dat. Ik weet nog goed dat mijn zus in het ziekenhuis lag met kanker en ik kwam daar elke dag. Er was daar ook een ziek meisje van een jaar of veertien en zij wist van mijn zus. Vervolgens ging zij mij troosten en vragen hoe het met mij ging, tussen al haar eigen ellende door. Dat bedoel ik dus qua dapperheid. Het is misschien een cliché, maar ik geloof echt in ‘wie goed doet goed ontmoet’ en ik hoop altijd dat goed voorbeeld goed doet volgen. Ik wil daarin ook echt het goede voorbeeld geven en ik zeg dat ook altijd tegen mijn kinderen. We mogen allemaal best wat liever zijn voor elkaar. En zeker voor kinderen: zij het meest kwetsbaar.”