Al bijna 45 jaar is Robert ten Brink te zien op televisie. Het is dus niet gek om te stellen dat meerdere generaties met hem als tv-persoonlijkheid zijn opgegroeid. Sterker nog: door zijn succesvolle programma’s en zijn altijd aimabele overkomen weet hij zowel jong en oud – als iedereen daar tussenin ¬– te boeien. En dat is extreem knap in de snelle mediawereld waarin roem vergankelijk kan zijn. Dat hij al bijna de helft van die carrière verbonden is aan Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis, heeft een zeer bijzondere reden.

“Die connectie begint eigenlijk vier decennia geleden. Onze eerste dochter Nina, die toen pas anderhalf jaar oud was, werd met een dubbele longontsteking en oorontsteking opgenomen in het Emma Kinderziekenhuis. Dat was toen nog gelegen aan de Amsterdamse Sarphatistraat. Mijn vrouw was toen hoogzwanger van de tweede – en na een fantastische en succesvolle behandeling van Nina – hebben wij besloten om onze tweede dochter Emma te noemen. Mijn relatie met het ziekenhuis is dus al een lang bestaande en bovendien heel sterk en warm. Maar bij ons eerste bezoek, veertig jaar geleden was dat natuurlijk anders. Als jonge ouders is er dan paniek. Je weet niet wat er met je kind gaat gebeuren, het enige dat je weet is dat je kind heel erg ziek is. Je hoopt dat het allemaal goedkomt. Daarom vond en vind ik het nog steeds bijzonder om te hebben gezien hoe alle medewerkers in het Emma Kinderziekenhuis omgaan met, bijvoorbeeld, jonge ouders zoals wij toen. Dat vind ik echt heel erg knap. Er zit zoveel energie in hen en ook heel veel knowhow. Ik heb daar een enorme bewondering voor.”

Robert is al twintig jaar ambassadeur van Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis en komt er geregeld over de vloer. “De metamorfose die het ziekenhuis in al die jaren heeft gemaakt is verbluffend. Toen ik er voor het eerst kwam, was het nog oud en toe aan een upgrade. Dat is nu wel anders. Het is echt verschrikkelijk mooi en met de tijd meegegaan, voorzien van de beste en mooiste technieken en ook de privacy-mogelijkheden, zoals de family rooms, vind ik geweldig.” Het ambassadeurschap doet hem veel en vindt hij een eer. “Ik vind het fijn om te helpen als er een sponsoravond is, of als er extra aandacht nodig is. Dat doe je dan voor een ander en zeker voor kinderen. Zij zijn kwetsbaar en hebben ons hard nodig. Kinderen zijn extreem belangrijk. Zij zijn de toekomst en helaas is ziekte bij kinderen de realiteit. Het kan iedereen overkomen en het is niet een ver-van-je-bedshow die ergens duizenden kilometers verderop aan de hand is. En dat is precies waarom deze stichting noodzakelijk is. Telkens als ik in het Emma Kinderziekenhuis kom en ik artsen hoor spreken, dan word ik elke keer weer aangestoken met hun bevlogenheid en passie. Dat is inspirerend. Het minste dat ik kan doen is paraat staan als dat nodig is. Het is heel fijn om iets voor de stichting en het ziekenhuis terug te doen, zoals zij voor mijn gezin deden, veertig jaar geleden.”