Een veelzijdige spin in het Emma Kinderziekenhuis-web: zo kunnen we Job van Woensel best noemen. Met zijn jarenlange inzet was hij een groot voorbeeld voor iedereen die bij het Emma werkt. Hij voelt zich bevoorrecht dat hij hier mocht werken en dat straalt van hem af.

Wie zegt dat Job van Woensel van meerdere markten thuis is, doet hem eigenlijk tekort. Hij werkte 28 jaar in het Emma Kinderziekenhuis, waar hij hoofd was van de Intensive Care Kinderen en mede-initiatiefnemer van het Jeroen Pit Huis en de Sedatie Unit. Een topcoach, teamspeler én aanvoerder ineen.

“Mijn studie deed ik in Amsterdam en daarna kreeg ik de mogelijkheid om kinderarts te worden in Groningen. Daar heb ik een aantal jaar gewerkt voordat ik naar Curaçao trok en van daar ben ik terug naar Amsterdam getrokken. Het toenmalige hoofd van het Emma Kinderziekenhuis kende mij nog vanuit mijn tijd in Groningen en vroeg mij of ik in Amsterdam wilde komen werken. Dat voelde als een soort thuiskomen. Ik begon hier toen als jongste “bediende”. Uiteindelijk ben ik doorgegroeid naar waar ik nu ben: hoofd van de Intensive Care Kinderen in het Emma Kinderziekenhuis. Dat betekent dat ik leidinggeef aan een unit waar 100 mensen werken: vijftien artsen, ongeveer 80 verpleegkundigen en vijf mensen ondersteunend personeel.” Als men denkt dat Job dat de hele dag vanuit een kantoortje werkt, hebben ze het mis. “Nee, ik heb absoluut een eigen stijl, om het zo maar even te noemen. In het kantoor? Nee, nee, nee. Ik werk ook gewoon echt nog op de werkvloer, met mijn voeten in de modder, zogezegd.”

Dat Job arts wilde worden, wist hij al van jongs af aan. Overigens niet per se als kinderarts. “Ik heb veel verschillende afdelingen uitgeprobeerd en kinderen spraken mij toch het meeste aan.” Dat hij ooit de Kinder-IC in het Emma Kinderziekenhuis zou gaan leiden, had Job niet verwacht. “Dat is eigenlijk een beetje volgens de natural way gegaan. Ik ben wel een leider, denk ik, dus het past mij wel. En het klinkt als een cliché: maar leiden doe je vooral door verbindend en proactief te zijn. Daarnaast ben ik ook wel een beetje een ondernemer en vind ik het heel gaaf om allerlei innovatieve projecten op te zetten, zoals de Sedatie Unit.”

Deze speciale Sedatie Unit is in het leven geroepen om de angst, pijn en stress van kinderen tot een minimum te reduceren. “Maar als je ziek bent, dan moet je soms een ingreep ondergaan. Soms is dat een zware operatie en ga je naar de operatiekamer. Maar bij een wat lichtere ingreep moesten kinderen tot tien jaar geleden ook naar die operatiekamers. Dat is natuurlijk een heel kind onvriendelijke omgeving met mensen op klompen in speciale pakken met maskers op. Wij dachten toen: wij gaan deze gevallen op de intensive care behandelen. Hier kunnen wij die kinderen op een goede manier in slaap brengen zonder angst, pijn of stress. De unit is een gouden greep geweest, want het loopt heel goed. Sterker nog: we willen er zelfs een extra Sedatie Unit bijbouwen.”

Als kinderarts heeft Job een holistische kijk op de zorg. “Mijn team op de Intensive Care en ik kijken niet alleen naar genezen en oplossingen, maar ook naar het traject erna. We monitoren het kind als patiënt, maar ook het gezin en de omgeving waar het kind na opname of revalidatie moet gedijen. Een ziek kind kan beter worden, maar dan houdt het niet altijd op. Het moet ook beter blijven. En sommige kinderen blijven levenslang ziek.” Job is een van de trotse initiatiefnemers van het Jeroen Pit Huis, dat vlak naast Amsterdam UMC staat. “Daar ben ik de leidinggevende en medisch directeur van en ontzettend trots op. We hebben dit initiatief tien jaar geleden opgepakt. Het idee: een transitional care unit, een tussenhuis bouwen voor kinderen – die soms 24/7 afhankelijk zijn van hoogwaardige medische en verpleegkundige zorg – én hun gezin. In een huiselijke setting kan het gezin samen grip krijgen op het nieuwe leven met een chronisch ziek kind. Het Jeroen Pit Huis geeft de ouders de regie in handen. Daar kunnen ze zich voorbereiden op hun nieuwe leven in hun eigen huis. Want de ontwrichting van het gezin is enorm bij zulke langdurige opnames. Ga maar eens van een ziekenhuis, waar alles voor de patiënt wordt geregeld, terug naar huis. ‘Succes ermee!’, zo ging het eerder wel.”

Het appartementencomplex heeft een eigen vaste medische ploeg van artsen en verpleegkundigen en er zijn acht appartementen. “De kinderen kunnen op elk moment van de dag hulp krijgen. En ouders wordt bijvoorbeeld ook bepaalde technieken geleerd op het gebied van sondevoeding, inbrengen van canules, gebruik van bepaalde maskers of toedienen van medicijnen. Erg ingrijpend, en dan zijn er misschien ook nog broertjes en zusjes. Ze moeten proberen hun baan te behouden, verpleegkundigen voor thuis regelen, bepaalde materialen en medicijnen bestellen. Dat is onvoorstelbaar moeilijk en ouders moeten dit allemaal leren. Daar helpen wij graag bij. Maar wij zien vooral dat het Jeroen Pit Huis een supermooi initiatief is en écht helpt. De positieve reacties zijn dan ook overweldigend.”

Zijn drijfveer vindt Job een logische. “Je wil graag goed doen en goed voor een ander zijn. En mijn specifieke drijfveer qua werk is teamwork. Dat vind ik heel belangrijk. Af en toe knallen met elkaar; het is en blijft de intensive care. Af en toe moet je ook wel even cowboy’en, het heft in handen nemen, niet afwachten. Maar er komt ook een groot deel psychologie bij kijken. Je moet ouders begeleiden van hartstikke zieke kinderen. Daar komen ook weer ethische beslissingen bij kijken en wat er technisch kan. Dat hele palet, alles bij elkaar, vormt wel mijn drijfveer. En ik beleef er enorm veel plezier aan, al 28 jaar lang!”

“Deze slogan refereert wat mij betreft heel erg aan dat innovatief ondernemen en bezig zijn. Zorg dat je het beter maakt en dat moet je vandaag doen, want dan heb je er morgen profijt van. Dat resoneert bij mij absoluut. Ook ‘Samen Beter Worden’ slaat wel op de manier waarop we tegenwoordig met ouders en kinderen samenwerken. We betrekken het hele gezin, zoals met het Jeroen Pit Huis. En door met elkaar samen te werken, wordt iedereen in het Emma Kinderziekenhuis er beter van. En het is nooit af. Mijn drive is om elke dag weer betekenisvol te kunnen zijn. Ik voel me oprecht bevoorrecht dat ik in dit instituut mag werken en helemaal als je leiding mag geven aan zulke belangrijke afdelingen met zulke bijzondere mensen.”