Even voorstellen… Annemarie van Bellegem
In deze reeks delen collega’s van het Emma Kinderziekenhuis hun verhaal. Zij vertellen over hun rol binnen het ziekenhuis, over wat hen elke dag motiveert en waar zij van dromen. Met hun persoonlijke verhalen hopen we een inkijkje te geven in de mensen achter het werk: mensen die met hart en ziel werken aan de beste zorg voor de kinderen.
Annemarie van Bellegem houdt wel van een beetje reuring en in het Emma Kinderziekenhuis is zij volledig op haar plek. Ze is niet bang om buiten de lijntjes te kleuren en gaat dankzij haar patiënten elke dag met plezier naar haar werk.
Annemarie van Bellegem is al sinds 2008 in het Emma Kinderziekenhuis werkzaam als kinderarts sociale pediatrie. Eigenlijk wilde zij dierenarts worden, maar het werd uiteindelijk toch de kindergeneeskunde. “Aanvankelijk wilde ik eigenlijk meer de acute zorg in. Via een collega belandde ik uiteindelijk in het AMC en hier heb ik de opleiding gedaan tot kinderarts. Na mijn opleiding heb ik een fellowship gedaan en dat werd sociale pediatrie. Een deel van de kindergeneeskunde waarbij ik dacht: dit is echt ontzettend belangrijk en sluit aan bij hoe ik naar gezondheid kijk. De sociale pediatrie houdt zich bezig met de gezondheid van het kind in relatie tot de ontwikkelingsfase en omgeving. Er wordt met brede blik gekeken naar de samenhang tussen lichamelijke en psychische gezondheid. In het Emma Kinderziekenhuis hebben we met name expertise op het gebied van kindermishandeling, (LECK: Landelijk Expertise Centrum Kindergeneeskunde, CSG: Centrum Seksueel Geweld), lichamelijk onbegrepen klachten, post-COVID, therapie resistente obstipatie en mijn speerpunt: psychiatrische eetstoornissen. Ik merkte dat de zorg voor jongeren met een eetstoornis erg uitdagend was waarbij met name samenwerking met alle betrokken zorgprofessionals, over de grens van het ziekenhuis, erg belangrijk is. Ik ben mij hard gaan maken voor het optimaliseren van zorg voor deze patiëntengroep.
Geen keurslijf
Amsterdam en Annemarie zijn een perfecte match. “Ik pas erg goed bij het Emma Kinderziekenhuis en bij Amsterdam. Toen ik voor het eerst in Amsterdam en bij het Emma Kinderziekenhuis kwam wist ik het meteen: dit zijn mijn mensen. Mijn grote kracht is denk ik mijn sterke eigen identiteit. Ik werk veel met pubers en probeer altijd naast ze te staan, niet boven hen. Ik vind het geweldig dat mij die kans hier wordt geboden.”
Grensgebied
Annemarie’s werkzaamheden bevinden zich voornamelijk op het grensgebied tussen lichaam en geest. “Mijn speerpunt is echt wel die eetstoornisproblematiek. Ik zie en spreek veel jongeren met eetstoornissen en ook de gezinnen eromheen. Bij elke situatie maak ik een inschatting van de lichamelijke en mentale situatie van een patiënt en van de impact van het proces op het gezin. De begeleiding vraagt nauw samenwerken met de geestelijke gezondheidszorg en andere betrokken hulpverleners. Voor de zorginnovatie op dit gebied werk ik veel samen met andere zorgprofessionals uit het land. Samen hebben wij K-EET (Landelijke Ketenaanpak Eetstoornissen) opgezet, met ondersteuning vanuit het ministerie van VWS, voor de netwerkzorg en het verbeteren van de zorg voor jongeren met een eetstoornissen. Dit gebeurt zowel regionaal als landelijk. Dit doe ik naast mijn werkzaamheden bij het Emma Kinderziekenhuis.”
Mentaal niet lekker in je vel zitten doet heel veel met het lijf, weet Annemarie. “In het Emma Kinderziekenhuis proberen we zo holistisch mogelijk naar kinderen te kijken waarbij we lichaam en geest niet als aparte entiteiten zien en rekening houden met de gevolgen van ziekte op het gezin en het sociale leven van de patiënt. Het is wel goed – en ook volledig terecht – dat mentale gezondheid onder jongeren steeds meer aandacht krijgt. Het raakt een boel mensen. Mentale weerbaarheid is belangrijk. Het verdient in de huidige maatschappij aandacht. We zouden onze jongeren trainingen moeten geven over hoe om te gaan met emoties. Wat zijn emoties? Want niet alle ouders weten dat of hebben dat zelf geleerd. Het onderwijs zou hierbij een rol kunnen spelen.
Een open houding en een gepersonaliseerde aanpak kan patiënten erg helpen. “Alle artsen en verpleegkundigen in het Emma kinderziekenhuis worden getraind in positief en herstel bevorderend taalgebruik.
Amsterdamse kernwaarden zoals moed, barmhartigheid en rechtvaardigheid spelen bij ons een grote rol. Het Emma Kinderziekenhuis staat voor patiënt en gezin zo optimaal mogelijk ondersteunen, ook tijdens ingrepen of handelingen. Daarbij proberen we moderne niet farmacologische interventies in te zetten, zoals bv de VR bril. We onderzoeken dat ook wetenschappelijk om het gebruik van nieuwe interventies zo goed mogelijk te kunnen optimaliseren en onderbouwen, zodat patiënten er zoveel mogelijk profijt van hebben. Dit is mogelijk dankzij Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis en andere initiatieven.. Bijvoorbeeld o.a. Ziggo Dome XS.
Een ander goed initiatief is de medisch-psychiatrische unit voor kind en jeugd. “Dat is een afdeling waar zowel kinder- en jeugd psychiaters als kinderartsen sociale pediatrie samen aan het bed staan. Er wordt zorg geboden aan jongeren die niet op een reguliere somatische of psychiatrische afdeling kunnen verblijven vanwege de complexiteit van hun problematiek. Bij de realisatie van deze unit heeft de Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis ook heel veel betekend.”
Morgen Is Vandaag
“De jongeren zijn de toekomst. En alles wat wij hen nu kunnen bieden, gaat uiteindelijk resulteren– in een betere toekomst: niet alleen voor hen maar voor iedereen. Samen beter worden is een continu lerend proces. Wij leren van patiënten en zij van ons. In het streven naar het bieden van optimale zorg is teamwork van groot belang. We proberen zo goed mogelijk op elkaar ingespeeld te zijn en houden elkaar op de hoogte van alle nieuwe ontwikkelingen en vragen de patiënt en het gezin hierbij ook om feedback. Zo blijven we dagelijks leren!
Annemarie gaat elke dag met plezier naar haar werk. “Maar: ik kan niet zo goed tegen onrechtvaardigheid en vind dat iedereen evenveel recht heeft op goede zorg. Ongeacht huidskleur, de postcode, gender, culturele achtergrond en wat dan maar ook. Daar werken we ook hard aan in het Emma Kinderziekenhuis.
Wat mij verder echt elke dag drijft, waar ik mijn energie uit haal en waarom ik het volhoud, is echt het patiëntcontact. Daar leer en geniet ik het meeste van. Dankzij mijn patiënten en mijn team ga ik altijd met plezier naar het Emma Kinderziekenhuis.
