Even voorstellen… Willem de Vries
In deze reeks delen collega’s van het Emma Kinderziekenhuis hun verhaal. Zij vertellen over hun rol binnen het ziekenhuis, over wat hen elke dag motiveert en waar zij van dromen. Met hun persoonlijke verhalen hopen we een inkijkje te geven in de mensen achter het werk: mensen die met hart en ziel werken aan de beste zorg voor de kinderen.
Tijdens zijn opleiding tot kinderarts wist Willem de Vries al dat hij ook wilde besturen. Jaren later kwam zijn droombaan voorbij: hoofd van het Emma Kinderziekenhuis. Inmiddels vervult hij die rol al meer dan drie jaar. Hij is graag dicht bij de mensen en actief betrokken bij de dagelijkse praktijk.
Het belangrijkst vindt Willem de Vries – het bevlogen hoofd van het Emma Kinderziekenhuis – om dienstbaar en facilitair te zijn. “Ik zie het als mijn belangrijkste taak om er voor te zorgen dat al die fantastische mensen die hier werken, zo goed mogelijk hun werk te kunnen doen.” In mei 2025 was Willem drie jaar in dienst. “Van origine ben ik kinderarts-neonatoloog; dat vak beoefende ik in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar kwam ik terecht na mijn studie geneeskunde en in Utrecht begon ik aan mijn opleiding tot kinderarts. Uiteindelijk belandde ik daar op de afdeling neonatologie.
Ik zat toen als arts-assistent al in het bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde, later als kinderarts weer. Dat heb ik uiteindelijk zeven jaar gedaan. Naast mijn werk ben ik altijd bestuurlijk en organisatorisch bezig geweest. Ik heb mij namelijk ook altijd verantwoordelijk gevoeld voor dat deel van de kindergeneeskunde. Want als dit niet goed geregeld is, gaat het ten koste van de zorg. Toen deze fantastische baan voorbijkwam, wist ik het zeker: dit was eigenlijk altijd al mijn droombaan en de keuze was snel gemaakt. Hier kan ik zowel mijn vak, de kindergeneeskunde waar mijn passie ligt, als het bestuurlijke met elkaar combineren. Dus een prachtige combinatie.”
Als vanzelfsprekend is geen dag hetzelfde in het Emma Kinderziekenhuis, al houdt Willem er wel wat zekerheden op na. “Het liefste ben ik tussen zeven uur en half acht in het Emma. Lekker vroeg, ik zie de collega’s binnenkomen en kan dan eventueel al wat mensen spreken. Soms is er zelfs al een vroege vergadering. Om acht uur zit ik in principe altijd bij de overdracht van de nacht naar de dag. Ik spreek ik graag zo veel mogelijk mensen, om te weten wat er allemaal speelt. Zijn er nog problemen? Welke ad-hoc zaken moeten worden opgelost? Mensen kunnen mij altijd aanschieten of bij mij binnenlopen. Een cliché misschien, maar mijn deur staat echt altijd open. De rest van de dag is meestal ingedeeld in allerlei vergaderingen en heel veel besprekingen. Intern, maar ook extern. Het Emma Kinderziekenhuis is onderdeel van Amsterdam UMC en daarom vindt er ook overleg met ziekenhuizen in de regio en landelijk plaats. Wij, vanuit het Emma Kinderziekenhuis, voelen ons namelijk niet alleen verantwoordelijk voor wat hier gebeurt, maar voelen hebben een brede maatschappelijke verantwoordelijkheid voor de wereld om ons heen. We willen bijdragen aan de kindergeneeskunde in het land om die zorg en kennis zo goed mogelijk te delen en met name ook heel goed samen te werken met onze regionale partners.”
Op de werkvloer
Willem is not your average bestuurder. De hele dag op kantoor zitten doet hij liever niet. Dat hij is opgeleid tot arts helpt in deze rol natuurlijk ook. “Het scheelt dat je weet wat er op de vloer gebeurt. Artsen en verpleegkundigen met leidinggevende functies zijn wat mij betreft dan ook essentieel. Zij kennen het vak en pakken ook hun verantwoordelijkheid. Ik denk ook echt dat het leiderschap uit de mensen zelf moet komen. Uiteindelijk doe je het met z’n allen; de voedingsassistenten, de schoonmakers, de verpleegkundigen, de artsen en zo verder. Een ziekenhuis kan op papier een heel goede bestuurder hebben, maar als deze persoon niet precies weet wat er op de vloer gebeurt, gaat het niet goed.” En goed voorbeeld doet goed volgen. “Ik loop veel rond in het ziekenhuis. Weliswaar niet meer om actief direct voor de patiënten te zorgen, maar wel om zichtbaar en laagdrempelig aanspreekbaar te zijn. Voor alle medewerkers van het ziekenhuis. Want wat er hier allemaal gebeurt, kan soms ongelooflijk heftig zijn.
Als je ziet wat voor beslissingen er soms genomen moeten worden: dat kan veel van mensen vragen. En daar ligt ook een belangrijke taak voor mij: ervoor zorgen dat het goed gaat met alle medewerkers. Dat er ook goed voor hen wordt gezorgd. En als er dan eens iets heftigs is gebeurd, dan zoek ik collega’s op, om te luisteren, te praten, voor een kop koffie. Het zijn niet alleen onze patiënten die constant zorg nodig hebben. We moeten als ziekenhuis net zo goed voor onze medewerkers zorgen als voor onze patiënten.”
Morgen is Vandaag
Voor Willem is het dus essentieel om beschikbaar te zijn. “Ik omschrijf het altijd zo: ik sta in principe altijd achter de mensen, soms ernaast en als het nodig is ervoor. En dat elke dag opnieuw. We bieden elke dag de nieuwste en best mogelijke zorg aan, doen onderzoek om die zorg telkens te verbeteren en leiden mensen op om die zorg van morgen te kunnen leveren. Mijn grootste wens voor het Emma Kinderziekenhuis is dat we alle patiënten die onze zorg nodig hebben, ook die zorg kunnen bieden. En mijn grootste droom? Tja, kijk: het mooiste zou zijn als ik uiteindelijk overbodig zou zijn. Want dat zou betekenen dat het hier helemaal perfect draait. En daar gaan we elke dag voor.”
