Als profvoetballer won Ronald de Boer zowat alles wat er te winnen viel. Maar ook na het voetbal is hij zeer actief gebleven en zet hij zich in voor meerdere goede doelen en stichtingen. Inmiddels is Ronald als ‘vriend van’ al een flinke tijd betrokken bij Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis en zet hij zijn passie en doorzettingsvermogen in waar hij maar kan.

Op het voetbalveld presteren is één ding, maar ook na zijn actieve profvoetbalcarrière bleef Ronald de Boer zich vol passie inzetten voor zijn medemens en dan met name kinderen. Enkele decennia geleden kwam hij al bij het Emma Kinderziekenhuis over de vloer, toentertijd als speler van Ajax. “Op een gegeven moment ben ik op de man af gevraagd of ik iets kon betekenen voor de stichting, bijvoorbeeld qua fondsenwerving. Omdat ik mede-eigenaar ben van Plaza Padel, veilden we een padelclinic tijdens een speciale avond voor de stichting en dat ging als een speer. We haalden meteen €22.000 op voor het Emma Kinderziekenhuis en dit gaf ons een geweldig gevoel.”

Ronald steunt meerdere goede doelen en ook voor de Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis wilde hij graag iets blijven betekenen. Met teamgenoten van Ajax bracht Ronald geregeld een bezoekje aan het kinderziekenhuis. Dit maakte grote indruk op hem. “Dit was altijd een zeer bijzondere ervaring. Zeker als je eenmaal zelf kinderen hebt, weet je dat alles zó betrekkelijk is. De gezondheid van jouw kind of kinderen is het belangrijkste. Als je dan de verhalen hoort in het Emma Kinderziekenhuis, dan raakt je dat. Niet alleen als ouder. De kinderen leven in grote onzekerheid en zeker ook voor de ouders is het verschrikkelijk. Dat raakt mij heel erg. Ik hoop dan dat ik – door een klein gebaar te maken, om simpelweg je gezicht te laten zien of te helpen met fondsenwerving – iets kan bijdragen voor de zieke kinderen. Om hen beter te maken, waar veel geld voor nodig is qua onderzoeken, of anders om hen een toekomst te geven.”

Voor Ronald is het ‘vriend zijn van’ het Emma Kinderziekenhuis een kleine moeite. Als topsporter was hij gewend om onder enorme druk en op het allerhoogste niveau te presteren. “Nu is dat min of meer hetzelfde, behalve dat ik niet in een stadion sta. Maar ik probeer mensen nog steeds blij te maken en te enthousiasmeren, te laten genieten. Ik heb ooit een ziek meisje meegenomen naar een wedstrijd van Ajax en dat vond zij geweldig. Ze had de dag van haar leven en dat gold ook voor mij. Zo’n klein gebaar, een paar uurtjes van je dag, kan zó enorm veel betekenen voor een kind. Daarom is Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis heel belangrijk voor mij. Om de kinderen te helpen, kunnen we niet zonder de diverse soorten steun van vele mensen.”

Ronald denkt dat enkele van zijn kwaliteiten daarbij zeker kunnen helpen. “Mensen bewust maken van Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis heeft natuurlijk prioriteit. Je kunt proberen om mensen te doen inzien en beseffen wat het inhoudt als je een ziek kind hebt dat in het Emma Kinderziekenhuis ligt. Daarbij hoop ik mijn eigen kwaliteit in te kunnen zetten, namelijk het verbinden van mensen. Kinderen vinden het blijkbaar geweldig als ik hen zoiets simpels als een verhaal vertel over wat ik allemaal heb meegemaakt. Ook het ontzorgen van de ouders is essentieel. Want voor de kinderen in het Emma Kinderziekenhuis is het niet een kwestie van een pilletje slikken en ze zijn beter. Er komt enorm veel bij kijken, ook voor de ouders en dan vooral op het mentale vlak. Gelukkig zet men zich bij het Emma daar ook ongelooflijk voor in en daar heb ik onwijs veel respect voor. Daarnaast is een luisterend oor essentieel. Niet alleen voor de kinderen en hun ouders, ook voor het vakkundige personeel in het Emma Kinderziekenhuis. Deze professionals zetten zich dag in dag uit in voor de kinderen. Ik speelde tijdens mijn carrière weleens Champions League-wedstrijden op het allerhoogste niveau. Maar de artsen in het Emma Kinderziekenhuis spelen dat niet soms, maar elke dag. Als voetballer kon ik een fout maken en in een volgende wedstrijd kon je laten zien dat het een incident was. De artsen en verpleegkundigen niet. Zij zijn echt superhelden waarvoor we moeten applaudisseren en op de banken zouden moeten staan. Wat zij elke dag doen: dat zijn pas écht topprestaties.”